Zabiegi w zakresie przegród serca na zamkniętym sercu Odległy przeszczep płata skórno-powięziowego Siatkowy autoprzeszczep skóry: Choroba nerek również może ustąpić do tego problemu. Popekane naczynia powstają na skutek różnych czynników. Przyczyną pękających naczynek, takich jak pajączki krwionośne czy przebarwienia skórne, może być plamica Schönleina-Henocha. Ta choroba skóry powoduje zaczerwienienie twarzy oraz tymczasowe rozszerzanie naczyń Bardzo łagodna opcja to peeling enzymatyczny. To jeden ze skuteczniejszych sposobów na to, jak zlikwidować wągry na nosie. Oczywiście przy regularnym stosowaniu! Dobra metoda na to, jak zwalczyć wągry na nosie to też peelingi chemiczne stosowane w gabinetach kosmetycznych. To zabiegi, które intensywnie oczyszczają skórę Transplantacja (przeszczep) szpiku kostnego to zabieg wykonywany w warunkach szpitalnych, polegający na przeszczepieniu choremu macierzystych komórek krwiotwórczych. Ich zadaniem jest odbudowanie uszkodzonego w przebiegu choroby nienowotworowej lub nowotworowej układu krwiotwórczego chorego. RAK SKÓRY NA NOSIE: najświeższe informacje, zdjęcia, video o RAK SKÓRY NA NOSIE; nabłoniak - złośliwy rak skóry Po wycięciu musieli robić przeszczep Planuje zakupić na prezent dla mamy zabieg laserowy. Jednak jej przypadek nie jest prosty. Mama ma 55 lat i przykrą przypadłość skórną jaką jest rak podstawnokomórkowy skóry. Na twarzy miała wycinane zmiany i robiony przeszczep skóry z pleców. Czy takiej osobie wolno robić jakiekolwiek zabiegi na skórze? przeszczep allogeniczny; przeszczep ksenogeniczny; Przeszczep autogeniczny. Przeszczep autogeniczny (autoprzeszczep) – przeszczep w którym nie ma odrzucenia, w 100% jest akceptowany przez nasz układ odpornościowy. Polega na pobraniu własnej tkanki lub narządu. Stosowany głównie podczas leczenia blizn, oparzeń za pomocą transplantacji lceh. Fot. Seb Oliver / getty Images Przeszczepy skóry to chirurgiczna metoda lecznicza pozwalająca na odtworzenie ciągłości powłok w miejscu oparzeń lub innych urazów. Zmniejsza prawdopodobieństwo wstrząsu pourazowego, zakażenia ran, powstania blizn i przykurczów. Jest też istotna z estetycznego punktu widzenia. Przeszczep skóry to technika stosowana w chirurgii urazowej i plastycznej. Najczęściej wykorzystuje się skórę pobraną z innych miejsc ciała chorej osoby. Tymczasowo można też użyć materiału syntetycznego, pochodzącego od dawców – ludzi albo zwierząt. Gojenie się ran skóry Rany, które powstają na skórze, goją się w kilku etapach. Bezpośrednio po urazie rozpoczyna się proces hemostazy (hamowania krwawienia). Biorą w nim udział płytki krwi, zbijające się w obrębie rany w agregaty, oraz białko fibryna. Wspólnie pokrywają ranę i tworzą skrzep. Zapobiegają w ten sposób utracie płynów i zakażeniu miejsca zranienia. W miejscu urazu rozwija się stan zapalny. Dochodzi do zaczerwienienia, obrzęku i zwiększenia ucieplenia tkanek, a chory odczuwa ból. Funkcja narządu jest wówczas upośledzona. W kolejnych etapach gojenia następuje stopniowe ziarninowanie tkanki, napełzanie z obrzeży rany komórek nabłonka i wygojenia. Jeśli rana jest głęboka (obejmuje skórę właściwą), w jej miejscu powstaje blizna, która może ściągać skórę, ograniczając ruchomość i powodując przykurcze. Wskazania do wykonania przeszczepu skóry Wskazaniami do wykonania przeszczepu skóry są sytuacje, w których istnieje niebezpieczeństwo zakażenia rany albo powstania naruszających funkcję narządu blizn. Przeszczep konieczny jest także wówczas, gdy powierzchnia rany jest duża i może dojść do zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, wstrząsu hipowolemicznego, toksycznego albo rozległego zakażenia. Szczególnymi przypadkami są np. rany twarzy (szarpane, gryzione), które grożą jej deformacją, niedomykalnością powiek, ust albo poważnym defektem kosmetycznym. Inną grupą takich urazów są oparzenia (będące efektem np. pożaru, działania substancji chemicznej lub gorącej cieczy), które stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia i życia. Przeszczep skóry po oparzeniu Oparzenia obejmujące 25–30% powierzchni ciała uważa się za stan bezpośredniego zagrożenia życia, bez względu na ich głębokość. W trakcie leczenia dochodzi do gwałtownych zaburzeń wodno-elektrolitowych. Pojawiają się rozległe obrzęki, a jednocześnie duża ilość płynów jest tracona przez sączącą powierzchnię ran. Wraz z płynem uciekają białka osocza, których niedobór nasila dodatkowo objawy. W efekcie może dojść do gwałtownego wstrząsu ze spadkiem ciśnienia, zaburzeniami krążenia mózgowego, a nawet do śmierci chorego. Rozległe rany są też wrotami dla drobnoustrojów, które mogą przenikać do krwi, stając się przyczyną posocznicy (tzw. sepsy). Zabezpieczenie oparzeń zwykłym opatrunkiem powoduje, że proces gojenia przebiega z pozostawieniem blizn i trwa bardzo długo. Dlatego głębokie rany III lub IVo (obejmujące całą grubość skóry lub sięgające głębiej) uważa się za bezwzględne wskazanie do przeszczepu skóry. Przeszczep skóry – pobranie materiału Źródłem materiału do przeszczepu jest skóra pobrana ze zdrowych miejsc. Są to najczęściej uda, pośladki, okolica podłopatkowa. Celem jest pozyskanie płatów o jednolitej, określonej grubości i strukturze. Skórę pobiera się bezpośrednio przed przeszczepieniem. W przypadku płatków pośredniej grubości, które zawierają warstwę naskórkową i część grubości skóry właściwej, zabieg ten wykonuje się za pomocą urządzenia zwanego dermatomem. Płatki pełnej grubości odpreparowuje się ręcznie. Ich zaletą jest to, że wygajają się bez tendencji do ściągania i bliznowacenia, są pełnowartościowym uzupełnieniem głębokiego ubytku. Zazwyczaj są to tzw. wolne przeszczepy skóry, gdyż pobrany materiał odcina się w całości i przenosi w inne miejsce. Jedynie gdy w okolicy rany znajduje się nadmiar skóry, można użyć tzw. płata uszypułowanego, który przesuwa się w miejsce zranienia, pozostawiając jego połączenie z naczyniami krwionośnymi i nerwami. Płatki pośredniej grubości można naciąć tak, by stworzyły siateczkę o powierzchni większej niż pobrany płatek. Wtedy gojenie w otworach siatki przebiega jak w przypadku innych ran – przez stopniowe ziarninowanie i naskórkowanie. Tego typu leczenie zwiększa niebezpieczeństwo lekkiego ściągania skóry i bliznowacenia, ale może być niezbędne w przypadku znacznej powierzchni ciała. Gdzie można zastosować przeszczep skóry? Pobrany materiał można położyć w niemal dowolnym miejscu ciała. Miejscami szczególnymi są: twarz, skóra głowy i szyi, kończyny – zwłaszcza na powierzchniach zgięciowych. W efekcie unika się powstawania defektów kosmetycznych, przykurczów, ograniczeń ruchomości kończyn lub szyi. Na pozostałych powierzchniach ciała bierze się pod uwagę fakt, że przeszczep stanowi najlepszy opatrunek rany, przyspiesza gojenie i poprawia jego ostateczny efekt. Przeszczep skóry – etapy gojenia Przeszczep skóry niepełnej grubości polega na dokładnym przyłożeniu pobranego płatka do oczyszczonej, dobrze ukrwionej powierzchni rany i zabezpieczeniu opatrunkiem uciskowym. Aby płatek nie przesuwał się po powierzchni rany, często unieruchamia się operowaną okolicę ciała. Płatek pełnej grubości wszywa się w ubytek za pomocą szwów skórnych. Początkowo płatek pobiera substancje odżywcze wyłącznie z płynów podłoża. W ciągu kilku dni dochodzi do zespolenia płatka z podłożem za pomocą włóknika, a następnie tkanki ziarninowej. Do płatka wrastają naczynia krwionośne, które zapewniają im ukrwienie. W ciągu kilku kolejnych miesięcy w przeszczepie pojawiają się również zakończenia włókien nerwowych z podłoża, co pozwala na odzyskanie czucia w miejscu przeszczepu. Powikłania przeszczepu skóry Podstawowe powikłania przeszczepu skóry to: infekcje w miejscu pobrania lub wszczepienia, martwica płatka, krwiak, tworzenie się pod płatkiem pęcherzowych zbiorników płynu przesiękowego, który opóźnia przyrośnięcie przeszczepu i ostateczne zagojenie rany. Ile trwa gojenie się rany w przypadku przeszczepu? Zobaczcie na filmie: Zobacz film: Przeszczep ręki - ile trwa gojenie się ran? Źródło: Dzień Dobry TVN Aspiracyjny przeszczep tkanki tłuszczowej w praktyce chirurga plastyka Godłem chirurgii plastycznej jest tablica VIII z dzieła włoskiego chirurga i anatoma Gaspare’a Tagliacozziego, pt.: „De Curtorum Chirurgia per Insitionem” (1). W języku polskim tytuł tego dzieła brzmi: „Leczenie chirurgiczne zniekształceń przeszczepami”. Tablica ta ilustruje sposób rekonstrukcji nosa płatem tkanek (przeszczepem) z ramienia. Księga została wydana w Wenecji w 1597 roku i już wtedy autor użył słowa „przeszczep”. Dzieło to uważa się za przełomowe w nowożytnej chirurgii plastycznej. Chirurgia plastyczna nadal zajmuje się leczeniem zniekształceń w różnych okolicach ciała ludzkiego oraz usuwaniem zewnętrznych cech starzenia się. Głównym narzędziem w uzyskiwaniu tych złożonych celów nadal jest przeszczepianie tkanek. Przeszczep to tkanka lub narząd, który pozbawia się unaczynienia (odżywienia) w miejscu dawczym, przenosi się ją w miejsce biorcze, gdzie uzyskuje nowe unaczynienie. Najczęściej stosowanym przeszczepem w chirurgii plastycznej estetycznej jest aspiracyjny przeszczep własnej tkanki tłuszczowej, która spełnia rolę „wypełniacza”, ale sam zabieg ma znacznie szerszy wpływ na tkanki niż tylko dostarczenie objętości. Obecnie wiadomo, że nie ma jednolitej matrycy starzenia się twarzy, a co za tym idzie nie ma jednolitego schematu jej odmładzania. Wynika to z różnorodności twarzy ludzkich, różnego indywidualnego tempa starzenia się różnych ludzi i co więcej różnego tempa starzenia się różnych okolic i warstw anatomicznych twarzy u konkretnego człowieka. Pomimo, że nie ma jednolitego schematu starzenia się twarzy to jednak można dostrzec pewne wspólne cechy, które dotyczą starzenia się każdej twarzy. Podstawowymi zmianami strukturalnymi, które leżą u podstaw zmian morfologicznych są: 1. zanik tkanek (utrata objętości kości, tkanki tłuszczowej, samej skóry), 2. zwiotczenie i opadanie tkanek, 3. zmiany na powierzchni skóry (drobne zmarszczki, przebarwienia), 4. zmiana napięcia mięśni mimicznych (zwiększenie napięcia). Każda zachodząca zmiana strukturalna wymaga odmiennego i indywidualnego postępowania. Nie ma jednego klucza, który otwiera wszystkie zamki i nie ma też jednego sposobu postępowania odnoszącego się do wszystkich zmian strukturalnych starzejącej się twarzy. Przeszczep tkanki tłuszczowej stanowi dobrą metodę przywracania utraconej objętości – odnosi się do zaniku tkanek. Holistyczne podejście polega na łączeniu przeszczepu tłuszczu z zabiegami unoszącymi i napinającymi tkanki (lifting), zmieniającymi napięcie mięśni (toksyna botulinowa) i wpływającymi na powierzchnię skóry (lasery, pilingi). Definicje. Strukturalny przeszczep tłuszczu: to przeszczep pobranego chirurgicznie fragmentu tkanki tłuszczowej. Aspiracyjny przeszczep tłuszczu: to przeszczep tłuszczu pobranego na drodze liposukcji. Strukturalny przeszczep tłuszczu był opisany już w 1893 roku przez dr Neubera (przypadek przeszczepu tłuszczu w ubytek twarzy spowodowany gruźlicę). Aspiracyjny przeszczep tłuszczu został po raz pierwszy opisany w roku 1983 przez dr Illouza – jednego z twórców liposukcji. Produkt uboczny liposukcji – pobrany od pacjenta tłuszcz – był wstrzykiwany w różne okolice ciała w celu dostarczenia objętości. Biorąc pod uwagę te fakty historyczne nie można stwierdzić, że idea przeszczepu tkanki tłuszczowej to nowość. W czasie ostatniego ćwierćwiecza przeprowadzono jednak wiele badań naukowych, które wniosły sporo nowej wiedzy na temat tego zabiegu. Wydaje się, że dr Coleman – nowojorski dermatolog ma największy wkład w usystematyzowanie i rozpowszechnienie tej wiedzy. Wskazaniem do zastosowania przeszczepu tłuszczu w chirurgii plastycznej jest konieczność dostarczenia „objętości”. Najczęściej zabieg wykonuje się na twarzy w celu uzupełnienia ubytków w okolicy policzków (2), skroni, bruzd nosowo-wargowych, bruzd marionetkowych, ust, powiek (3), nosa, czoła (9). Przeszczep tłuszczu może służyć do korekty piersi (4), łydek (6) i pośladków. W przypadku piersi zabieg mógłby być częściej wykonywany, ale główną barierę stanowi budowa anatomiczna potencjalnych kandydatek – kobiety z małymi piersiami zwykle są szczupłe i nie mają miejsc skąd można by pobrać wystarczającą ilość tkanki tłuszczowej. Zabieg jest pomocny w korekcie zniekształceń bliznowatych z ubytkiem tkanek (5). Przeszczep tłuszczu wpływa korzystnie na jakość skóry i działa przeciwzapalnie – to ostatnie działanie może być wykorzystane w przypadkach leczenia cery trądzikowej. Idealny materiał wypełniający powinien być bezpieczny, w miarę trwały i prosty w zastosowaniu. Pod pojęciem bezpieczeństwa kryje się: 1. Kompatybilność (zgodność) biologiczna; 2. Brak cech antygenu (antygen wywołuje odpowiedź immunologiczną ustroju); 3. Materiał nie może być pirogenny (nie może wywoływać gorączki); 4. Materiał, nie może wywoływać stanu zapalnego; 5. Nie może być toksyczny (nie może uszkadzać okolicznych komórek i tkanek); 6. Nie powinien mieć pochodzenia zwierzęcego; 7. Powinien być stabilny po podaniu; 8. Nie powinien migrować (przemieszczać się) z miejsca podania; 9. Powinien być w miarę trwały, ale wchłanialny (odchodzi się od trwałych wypełniaczy); 10. Powinien naturalnie wyglądać. Aspiracyjny przeszczep własnej tkanki tłuszczowej spełnia wszystkie powyższe warunki i poprzez to jest złotym standardem wśród szeroko pojętych „wypełniaczy”. Pacjent przynosi materiał ze sobą – nie ma kosztu preparatu. Jednorazowo można podać dużą ilość tkanki tłuszczowej (w twarz często 50 cm3, w piersi nawet po 300-400 cm3 na stronę). Zabieg nie pozostawia zewnętrznych blizn. Przy prawidłowo wykonanej procedurze praktycznie nie obserwuje się powikłań. Część podanej tkanki tłuszczowej przyjmuje się, uzyskuje unaczynienie w nowym miejscu i daje trwały wynik (nie ma wiarygodnych badań naukowych na temat procentowej oceny przyjmowania się przeszczepu tłuszczu). Przeszczepione komórki tłuszczowe w miejscu biorczym tłuszczu zachowują się tak samo jak zachowywały się w miejscu dawczym – w przypadku spadku masy ciała objętość przeszczepionych komórek maleje, a w czasie tycia rośnie. Wraz z tkanką tłuszczową przeszczepiane są komórki macierzyste, które w znacznym stopniu odpowiedzialne są za wynik zabiegu. Komórki macierzyste (Stem cells) to takie komórki, które mają zdolność proliferacji (dzielenia się, samo-namnażania) i jednocześnie jedna z komórek powstała w wyniku podziału ma zdolność różnicowania się w kierunku różnych linii komórkowych, a druga wciąż pozostaje komórką macierzystą. Ze względu na pochodzenie komórki macierzyste dzieli się na: 1. Zarodkowe komórki macierzyste (embryonic stem cells) – mogą się różnicować w kierunku każdej dorosłej linii komórkowej i 2. Somatyczne komórki macierzyste (adult stem cells) – mogą się różnicować w kierunku wielu, ale nie w kierunku wszystkich linii komórkowych. Najlepszym przykładem zarodkowej komórki macierzystej jest zapłodniona komórka jajowa – z jednej komórki powstaje cały organizm człowieka. Zastosowanie w medycynie zarodkowych komórek macierzystych napotyka wiele barier etycznych i politycznych. W chirurgii plastycznej i medycynie estetycznej zastosowanie znajdują somatyczne komórki macierzyste, wśród których są mezenchymalne komórki macierzyste izolowane ze szpiku kostnego, pępowiny i tkanki tłuszczowej. Poza zarodkowymi i mezenchymalnymi komórkami macierzystymi stwierdzono też tzw. specyficzne dla danej tkanki komórki macierzyste (tissue-specific „resident” stem cells). Komórki te są zdolne do proliferacji i różnicowania w kierunku tkanki, w której przebywają. Utrzymują tą zdolność w czasie całego okresu przeżycia człowieka. Podtrzymują one stały stan komórkowy tkanki/ narządu i stanowią podstawę regeneracji w razie urazu. Przykładem tych komórek są komórki macierzyste skóry, które stwierdzono w warstwie podstawnej naskórka, w mieszkach włosowych i w gruczołach łojowych. Mezenchymalne komórki macierzyste pochodzące z tkanki tłuszczowej mają wiele zalet – są liczne i łatwo dostępne na zasadzie liposukcji. Z pobranej tkanki tłuszczowej można wyizolować komórki macierzyste na zasadzie wirowania – są one cięższe niż adipocyty i w wyniku siły odśrodkowej osadzają się na dnie probówki. Pozyskane w ten sposób komórki można zróżnicować w kierunku odipocytów (komórek tłuszczowych) , chondrocytów (komórek tkanki chrzęstnej), osteocytów (komórek tkanki kostnej) i miocytów (komórek tkanki mięśniowej). W chirurgii plastycznej pozyskane w powyższy sposób komórki macierzyste wstrzykuje się w pożądane miejsce wraz z tkanką tłuszczową. Z założenia ma to na celu poprawę wyników przeszczepu tkanki tłuszczowej, a mianowicie zwiększenie odsetka wgojonych komórek tłuszczowych. Nie ma obecnie wiarygodnych badań naukowych potwierdzających skuteczność takiego postępowania. Czy izolowanie komórek macierzystych w celu wzbogacania nimi tkanki tłuszczowej ma w ogóle uzasadnienie? W celu pozyskania puli komórek macierzystych musimy poświęcić część pobranej tkanki tłuszczowej. Uważam, że lepiej jest podać całą pobraną tkankę tłuszczową wraz z komórkami macierzystymi niż izolować komórki macierzyste w wyniku czego tracimy część pobranego tłuszczu. Ma to szczególne znaczenie w przypadku przeszczepu tłuszczu w piersi kiedy prawie zawsze brakuje miejsc dawczych tłuszczu, a więc utrata części pobranej tkanki tłuszczowej w celu pozyskania komórek macierzystych, które i tak mogłyby być podane mija się z celem. W przypadku przeszczepu tłuszczu w twarz wzbogacanie tłuszczu komórkami macierzystymi może stanowić jedną z opcji. Na technikę zabiegu składają się trzy etapy: 1. Pobranie tkanki tłuszczowej, 2. Jej obróbka i 3. Podanie przygotowanego materiału w pożądane miejsce. Konieczne instrumentarium do wykonania zabiegu jest proste składa się z kaniuli do nasączania miejsca dawczego, kaniuli do pobrania tłuszczu i kaniuli do podania. Zwykle kaniule są wielorazowego użytku, choć są już dostępne kaniule jednorazowe i to jest chyba kierunek rozwoju (8). W czasie wykonywania wszystkich czynności należy pamiętać, że komórki tłuszczowe są wrażliwe na wszelkie formy urazu i na każdym etapie zabiegu mogą ulec rozpadowi. Pobranie tłuszczu na zasadzie liposukcji musi odbywać się bardzo delikatnie – nasączenie miejsca dawczego powinno być subtelne, małą ilością płynu, żeby nie generować dużego ciśnienia, które niszczy komórki tłuszczowe. Płyn do nasączania w czasie zabiegu w znieczuleniu miejscowym musi zawierać preparat miejscowo znieczulający, ale ważne, żeby nie był on w dużych stężeniach. W czasie zabiegu w narkozie płyn do nasączania powinien być pozbawiony preparatów do znieczulenia miejscowego, gdyż działają one toksycznie na komórki tłuszczowe. Samo mechaniczne zasysanie tkanki tłuszczowej powinno odbywać się przy małych wartościach podciśnienia (przy małych przeszczepach tłuszczu w twarz strzykawkami 10 ml, przy dużych 20 ml). Ruchy ręki chirurga muszą być stosunkowo powolne, żeby unikać mechanicznego urazu dla komórek tłuszczowych. Pobrany aspirat zawiera od 10% do 90% żywych komórek tłuszczowych. Przestrzeganie powyższych zasad służy pobraniu materiału, który zawiera sporo żywych komórek. Należy pobrać 30-40% więcej treści niż przewidywana objętość tkanki tłuszczowej, którą się chce podać. W aspiracie będzie też płyn do nasączenia i rozpadłe komórki tłuszczowe w formie „oleju. Należy podać trzykrotnie więcej przygotowanej w wyniku obróbki tkanki tłuszczowej niż konieczna objętość do uzyskania korekcji – 2/3 podanego materiału się wchłonie (a może nawet więcej). Proces obróbki aspiratu powinien trwać możliwie krótko. Większość komórek tłuszczowych ginie po 1 godzinie przebywania poza organizmem. Celem obróbki jest rozdzielenie pobranego materiału na warstwę olejową (tłuszcz z rozpadłych komórek), warstwę tkanki tłuszczowej wraz z komórkami macierzystymi i warstwę płynu (większość to płyn do nasączania). Wirowanie aspiratu powoduje, że warstwa olejowa i warstwa płynu są szersze, a warstwa tkanki tłuszczowej węższa. Samo-sedymentacja też powoduje rozdział, ale grubość warstw jest inna – warstwa olejowa i płynu są węższe, a warstwa tkanki tłuszczowej szersza. Komórki macierzyste są mniejsze i cięższe od komórek tłuszczowych i dlatego w procesie rozdziału wędrują w dół probówki – w czasie wirowania, gdy siły odśrodkowe są duże większość komórek macierzystych trafia do płynu w dole probówki, natomiast w czasie samosedymentacji większość komórek macierzystych pozostaje w warstwie tkanki tłuszczowej. Wybór metody obróbki jest dowolny i nie ma dowodów naukowych na przewagę którejkolwiek z nich. Po opracowaniu materiału pozbywamy się warstwy płynu i warstwy olejowej i wstrzykujemy tylko tkankę tłuszczową. Warstwa dolna tkanki tłuszczowej jest bogatsza w komórki macierzyste, a warstwa górna uboższa. Należy symetrycznie korygować pożądaną okolicę, tak żeby po każdej stronie podać tyle samo tkanki tłuszczowej bogatej i ubogiej w komórki macierzyste. Symetryzacja zabiegu polega też na dopilnowaniu, żeby po każdej stronie podać materiał, który tak samo długo przebywa poza organizmem ludzkim. Te dwa proste i oczywiste zabiegi pomogą w zapobieganiu asymetrycznemu wchłanianiu się tłuszczu. Na twarzy tkankę tłuszczową podaje się strzykawkami jednomililitrowymi, a przy modelowaniu sylwetki trzymililitrowymi. Na każdy podany mililitr tkanki tłuszczowej należy wykonać 30-50 pasaży kaniulą w różnych kierunkach. Tłok strzykawki naciska się w czasie wycofywania kaniuli. W przypadku podania 50 ml tkanki tłuszczowej w twarz należy wykonać minimum 1500 pasaży kaniulą (30x50=1500) praktycznie we wszystkich warstwach twarzy – w powierzchownej i głębokiej warstwie tłuszczowej oraz w warstwie SMAS (powierzchowny układ mięśniowo-powięziowy twarzy). W ten sposób wykonana głęboka mechaniczna „mezoterapia” tkanek twarzy z pozostawieniem w nich tkanki tłuszczowej i komórek macierzystych jest podstawą dla uzyskania efektu odbudowy objętości. Ostatnio wprowadzono pojęcie „nano fat graft” – zabieg polega na specjalnym spreparowaniu tkanki tłuszczowej tak, żeby było możliwe jej podanie śródskórne igłą. Jest to mezoterapia emulsją tłuszczową zawierającą komórki macierzyste. Zabieg poprawia jakość skóry i poza twarzą może być stosowany na szyję i dekolt. Każdy zabieg związany jest z nieuniknionymi następstwami oraz z ryzykiem powikłań. Dotyczy to miejsca skąd tłuszcz się pobiera jak i miejsca gdzie się go podaje. Nieuniknione następstwa występują zawsze i stanowią nieodłączną część przeszczepu tkanki tłuszczowej. Powikłania występują rzadko, ale należy się z nimi liczyć. Do nieuniknionych następstw należą: 1. Obrzęk, 2. Zasinienie, 3. Dyskomfort/ ogólnie pojęte cierpienie w trakcie i po zabiegu. Obrzęk i zasinienie na twarzy są powodem długiego okresu rekonwalescencji – duży obrzęk i zasinienia mogą się utrzymywać nawet 2-3 tygodnie. Powikłania po zabiegu mają charakter głównie subiektywnych odczuć: „za mały efekt” i jeszcze rzadziej „za duży efekt”. W miejscu podania tłuszczu mogą się zdarzyć wyczuwalne, a czasami widoczne zgrubienia, które znikają samoistnie wraz z procesem wchłaniania się tkanki tłuszczowej i dojrzewania wewnętrznej blizny. W miejscach gdzie jest cienka i delikatna warstwa własnych tkanek bywają przypadki, że zgrubienia takie są trwale widoczne – najczęściej to okolica doliny łez (7). Pooperacyjna asymetria wynika z niesymetrycznego podania lub asymetrycznego wchłaniania się podanej tkanki tłuszczowej. Może dojść do powstania krwiaka w tkankach (zbiornik krwi wymagający nakłucia lub innej formy drenażu) lub do gromadzenia się w tkankach zbiornika płynu surowiczego. Infekcja zdarza się niezwykle rzadko. Opisywano po przeszczepie tłuszczu późne infekcje bakteriami Corynobcter – objawy pojawiały się późno kilka tygodni, a nawet miesięcy po zabiegu i polegały na pojawieniu się łuszcząco – sączących zmian skórnych. Zwykłe posiewy były jałowe, co przedłużało diagnostykę i wdrożenie skutecznego leczenia. Analiza tych przypadków doprowadziła do wniosku, że przyczyną tego typu infekcji były niewystarczająco dobrze umyte mechanicznie kaniule wielorazowego użytku (kaniule są cienkie i wymagają dokładnego mechanicznego oczyszczenia również od wewnątrz przed poddaniem procesowi sterylizacji, w przeciwnym razie proces sterylizacji nie jest w pełni skuteczny). Należy o możliwości takiej infekcji pamiętać i gdy pojawią się wyżej wspomniane objawy kierować pacjentów na specjalistyczne badania bakteriologiczne, które pomogą w postawieniu rozpoznania. W przypadku uzyskania posiewów z antybiogramem leczenie polega na celowanej antybiotykoterapii. Każdy zabieg naruszający ciągłość skóry jest potencjalnie związany z możliwością uszkodzenia struktur anatomicznych w rejonie działań (mięśni, naczyń, nerwów, ślinianki, gałki ocznej). Opisywano po przeszczepach tłuszczu w twarz przypadki ślepoty podobnie jak po zabiegach z zastosowaniem kwasu hialuronowego czy innego rodzaju preparatów do wstrzyknięć. Na szczęście w Polsce tego typu doniesień nie odnotowano. Kwalifikacja do przeszczepu tłuszczu ma miejsce w czasie osobistej konsultacji z lekarzem. Przeszczep tłuszczu w twarz można wykonać w znieczuleniu miejscowym, szczególnie gdy dotyczy tylko jednej okolicy twarzy, np. ust. W przypadku zabiegu na całą twarz wskazane jest znieczulenie ogólne w celu zapewnienia pacjentowi komfortu. W przypadku korekty piersi znieczulenie ogólne jest niezbędne. Pacjentki do zabiegu powinny być ogólnie zdrowe, co powinno być potwierdzone wynikami badań. Po zabiegu w narkozie wskazane jest pozostanie w klinice minimum 6 h. Badanie kontrolne jest po tygodniu w celu oceny procesów gojenia i ewentualnego wczesnego wychwytywania powikłań i po 3 miesiącach w celu ostatecznej oceny wyniku zabiegu. W ciągu tego czasu zupełnie już ustępuje obrzęk i wchłania się tłuszcz, który się nie przyjął. Aspiracyjny przeszczep tłuszczu jak każdy zabieg ma swoje blaski i cienie. Wśród zalet można wymienić: 1. Własny tłuszcz wzbogacony o komórki macierzyste stanowi idealny wypełniacz; 2. Zabieg ma szerokie wskazania, 3. Zabieg nie jest skomplikowany i ma krótką krzywą uczenia dla specjalisty chirurgii plastycznej. Wśród wad zaliczam: 1. Długi okres rekonwalescencji przy przeszczepie tłuszczu w twarz, 2. Wynik zabiegu jest uzależniony od wielu zmiennych i dlatego nie jest w pełni przewidywalny, 3. Zabieg przeszczepu tłuszczu powinien być wykonywany w warunkach sali zabiegowej przez lekarza ze specjalnością zabiegową. Panowie coraz częściej decydują się na uzupełnianie ubytków włosów powstałych wskutek łysienia. Co jednak, jeśli to nie włosy, a gęsta broda są ich marzeniem? W ostatnich latach zarost stał się niezwykle modny, jednak nie wszyscy panowie mogą się nim poszczycić. Z pomocą przychodzą zabiegi oferowane przez gabinety medycyny estetycznej. Utrata zarostu może iść w parze z procesami łysienia lub stanowić odrębną jednostkę chorobową, zwaną Alopecia Barbae. Wiąże się ona z postępującą utratą wąsów oraz brody, co przejawia się występowaniem w niej małych, łysych miejsc. Utrata bądź brak gęstego zarostu nie są groźne same w sobie, jednak mogą wiązać się z brakiem akceptacji własnego wyglądu i kompleksami. W takiej sytuacji warto zapoznać się bliżej z możliwościami współczesnej medycyny estetycznej i zdecydować na wykonanie zabiegu przeszczepu włosów w miejsce zarostu. Przeszczep brody metodą FUE Przeszczep zarostu na twarzy najczęściej przeprowadza się metodą FUE lub BHT. Podczas procedury FUE (ang. Follicular Units Extraction) pobiera się pojedyncze mieszki włosowe. Wiąże się to z małym ryzykiem powstania blizn w miejscu pobrania materiału, jednak cały proces jest czasochłonny. Co więcej istnieje także ryzyko mechanicznego uszkodzenia przeznaczonych do implantacji przeszczepów. Warto wiedzieć: Przed przeszczepem warto zastanowić się nad pożądanym kształtem brody czy wąsów. Podczas zabiegu można uzupełnić jedynie brakujące włosy bądź przeprowadzić całkowitą rekonstrukcję zarostu. Przeszczep zarostu BHT W założeniach metody BHT włosy przeznaczone do transplantacji mogą być pobierane z okolic innych niż skóra głowy, a więc z podbródka, torsu, pleców czy kończyn. Włosy w tzw. okolicy dawczej są strzyżone na długość około 1-2 mm, a obszar ten poddawany jest znieczuleniu miejscowemu. Specjalista najpierw pobiera pojedyncze zespoły mieszkowe specjalnym instrumentem, a następnie osłania obszar jałowym opatrunkiem. W drugim etapie zabiegu pobrane wszczepy zostają manualnie umieszczane w okolicy biorczej. Zabieg jest długotrwały, a dokładny czas jego trwania jest uzależniony od wielkości obszaru wymagającego zagęszczenia. Zagęszczanie zarostu - zalecenia pozabiegowe Niezależnie od wybranej techniki zabiegu, duży wpływ na jego powodzenie ma przebieg okresu pooperacyjnego oraz stosowanie się do zaleceń lekarskich. Mieszki włosowe to struktury bardzo delikatne i należy uważać, aby nie doprowadzić do ich uszkodzenia. Tuż po zabiegu zagęszczenia zarostu zaleca się stosowanie specjalnych okładów chłodzących okolicę poddaną przeszczepowi, aby zniwelować ewentualną bolesność czy uczucie swędzenia. Skórę można delikatnie przemyć dopiero następnego dnia. Należy unikać spania na brzuchu, gorących kąpieli i ograniczyć nadmierną aktywność fizyczną. – Ostateczne efekty zabiegu przeszczepienia brody będą widoczne dopiero po upływie kilku miesięcy - ma to związek z adaptacją mieszka włosowego do nowego miejsca. Czasem zdarza się, że aby uzyskać wymarzony efekt zabieg musi zostać przeprowadzony ponownie, jego efekty są jednak trwałe – zapewnia dr n. med. Olga Warszawik-Hendzel z Kliniki Elite w Anthony Bared, Jeffrey S. Epstein, "Facial Hair Restoration: Effective Techniques for Beard and Eyebrow Restoration" ( 2016 J. Roland, "What to Know About Beard Implants" ( 2020 Usuwanie zmian skórnych Skłonność do bliznowców Zaburzenia krzepliwości krwi Aktywne zakażenie skóry w miejscu zabiegowym Klinika VESUNA oferuje chirurgiczne usuwanie zmian naskórnych oraz podskórnych. Procedurę rozpoczynamy od niezbędnej konsultacji chirurgicznej z lekarzem specjalistą chirurgii plastycznej celem kwalifikacji do zabiegu. Chirurgiczne usuwanie zmian skórnych pozwala na szybkie oraz skuteczne usunięcie kurzajek, brodawek, kaszaków, tłuszczaków i włókniaków oraz nowotworów skóry twarzy o trudnej lokalizacji. Standardowa procedura polega na chirurgicznym usunięciu zmiany skórnej wraz z zachowaniem makroskopowego marginesu zdrowych tkanek, a następnie założeniu szwów i opatrunku, jednakże bardzo często z uwagi na wielkość zmiany oraz jej położenie takie jak trudne okolice twarzy np. na powiece, nosie czy wardze, zamknięcie rany wymaga plastyki miejscowej. W szczególnych sytuacjach, gdy znamię jest znacznie większych rozmiarów, koniecznym zabiegiem może okazać się przeszczep uformowanego płata skóry zdrowej oraz rekonstrukcję danej okolicy. Następnie w celu weryfikacji rozpoznania, zmianę skórną poddajemy niezbędnemu badaniu histopatologicznemu. Efekty naszych zabiegów Opinie pacjentów Na jesień rozpocząłem terapię trądziku u pani Emilii i już po dwóch zabiegach zauważyłem diametralną poprawę stanu skóry. Na pewno wrócę na zabiegi i z czystym sumieniem moge polecić to miejsce, konsultacje i zabiegi przebiegają fachowo i rzetelnie. Polecam! Odwiedziłam wiele miejsc, zanim trafiłam do Vesuny na Dobrego Pasterza i z czystym sumieniem mogę polecić wykonanie tam lasoterapii. Co wyróżnia tę Klinikę to napewno profesjonalizm i rzetelność - zostały mi udzielone wszelkie odpowiedzi na moje pytania a do tego efekty zabiegu były widoczne gołym okiem. ~`Paweł W Klinice Vesuna na Dobrego Pasterza miałam przyjemność skorzystać z serii zabiegów na cellulit, które dosłownie zdziałały cuda! Jestem bardzo zadowolona i z czystym sumieniem mogę polecić to miejsce każdemu! ~`Kaja Zawadzka Cennik

przeszczep skóry na nosie